ตะเกียบในซองกระดาษ ลวดลายกิ่งไผ่ค่อยบรรจงวางลงบนโต๊ะ เบาๆ อย่างทะนุถนอม ถ้วย ถูกวางไว้ข้างๆ มือน้อยๆของ พนักงานเสริฟคนสวยปฏิบัติอย่างคล่องแคล่ว ในงานประจำของตน เธอหันหน้ามาบอกผม ให้ผมทำตาม อย่างที่เธอทำให้ผมดู ผมได้แต่พยักหน้า แล้วก้มลงหยิบ ตะเกียบและถ้วยในตะกร้า มาจัดวางบนโต๊ะดังตัวอย่าง พี่อ๊อด ยืนกอดอกยืนดูด้วยร่างกายอันกระทัดลัด พล่างพร่ำสอนอยู่ ตลอด ผม ทำผิดทำถูกด้วยอาการประหม่าแบบสุดฤทธิ์ แต่แบบทดสอบต่างๆก็ ดำเนินไปด้วยดี รวมไปถึงการ ได้ รับลูกค้า จริงๆ ผมเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว โดยฟังจากคำชมที่มีออกมาอย่างไม่ขาดปากของเพื่อนร่วมงานและพี่อ๊อด พี่อนงค์ เดินมาดูผมฝึก พร่างเอ่ยปากชม ว่าผมจะเป็นพนักงานเสริฟที่ดีได้อย่างแน่นอน
แต่ ไม่น่าเชื่อเพื่อนๆร่วมงานของผมต่างยิ้มแย้ม กันและสีหน้ายินดีที่ต้อนรับผมในหน้าทีใหม่กันทั้งนั้น เว้นเสียแต่ senior คนสวย ของผมที่ เธอทำหน้ากระฟัดกระเฟียดเหมือนจะกินตับผมเสียให้ได้ แต่ อาการที่ผมมองเธอยังคงเหมือนเดิม ผมรุ้สึก ขำเล็กน้อยกับท่าทางของเธอ ไม่ว่าจะเจอกันครั้งแรก หรือแม้แต่ตอนนี้ ผมไม่ได้โกรธเธอเลยที่เธอไม่ได้มีสีหน้ายินดีเหมือนคนอื่น แต่ผมกับรู้สึกว่าเธอเป็นคนน่ารัก นะ ถ้าข้อมูล ที่ผม ถามๆจากเพื่อนร่วมงานคนอื่น ไม่มีการผิดพลาด ดังนั้นเรื่องที่เธอเป็นคนปากร้ายใจดี ก็คงเป็นเรื่องจริง อย่างแน่นอน
.........เวลาผ่านไป ผมแวะเข้าไป ถามสารทุกข์สุขดิบ กับพี่ๆที่อ่างล้างจานบ้างเป็นครั้งคราว และในช่วงพักกลางวันผมก็เขาไปอยู่ในครัว และสนุกกับการเสวนากับพี่ๆกุ๊ก อยู่นานสองนาน ก่อนที่ พี่สอน จะเรียกให้ผม เขาไปนั่งคุยกับ พี่อ๊อด พี่อ๊อดมีแบบทดสอบให้ผม เกี่ยวกับเมนูอาหาร ผมทำได้แถมยัง ผ่านฉลุย
ก็แน่ซิ ก็ผมท่องจนขึ้นใจแล้วนี่นา ไม่ว่า จะ อาหารประเภทชุปแป้งทอด ที่มักตามด้วย karage เช่น Torikarage (ไก่ชุปแป้ง คาราเง๊ะ ทอด) เป็นต้น หรือไม่ถ้าเป้นเรื่องย่างก็จะมีคำว่า Yaki เช่น yakisoba , Salmon Yaki (แซลม่อนย่าง) , Butayaki (หมูย่าง) , Toriyaki (ไก่อย่าง) เป็นต้น
เมนูพวกนี้ สำหรับผมแล้ว มันสบายๆ อุปสรรค์ในการทำงานของผมมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นตอนนี้ก็คือ ความประหม่า และผลของไอ้อาการนี้มันก็ส่งผล จนได้ เมื่อเวลาประมาณ เกือบสองทุ่ม มีลูกค้า สั่ง เบียร์ ไฮเนเก้น 3 ขวด ผมต้องเสริฟ โดยใส่ถาดถือมือเดียวแล้วเดินไป พอถึง โต๊ะลูกค้า ก็เกิดอุบัติเหตุ จนทำให้ เบียร์ทั้งสามขวดสามัคคีกันตกลงพื้นและแตกกระจายข้างโต๊ะลูกค้า ทั้งร้านเงียบและหันมองมาตามเสียง ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากทำหน้า จืดๆ (ที่จริงไม่ได้ทำ มันเป็นของมันเอง) senior คนสวย วิ่งเข้ามา หน้าตาตื่น เขาไปขอโทษขอโพยลูกค้าเป็นการใหญ่ ผมกับพนักงานอีกคนช่วยกันทำความสะอาด ผมมองดูเธอ ยืนรับคำด่าจากลูกค้าแทนผมอยู่สักครู่ ผมก็ลุกขึ้น แล้วก็เข้าไปขอโทษ ด้วยตัวเอง senior ผู้ยืนอยุ่ก่อน แล้ว กล่าวขอโทษ ลูกค้า ส่งท้ายแล้วดึงแขนผม ออกจากที่เกิดเหตุ ผมรู้สึกถึงความไม่พอใจของลูกค้าโต๊ะนั้น แต่ผม ก็ทำอะไรไม่ได้
"ทำได้ดีที่สุดเท่านั้นแหละ" senior เธอบอกผม
"แล้วที่หลังก็ระวังหน่อย" เธอฉุนเฉียวมาก ผมรู้ เมื่อดูจากแววตาเธอ ผมก็เสียใจ ผมจึง กล่าวขอโทษเธอ และขอบคุณเธอเธอบอกว่า
" มันเป็นหน้าที่ของฉัน และอีกอย่าง ฉันชื่อ อาย senior มันคือตำแหน่ง ไม่ใช่ชื่อ" เธอ บอกชื่อให้ผมได้รู้ ในที่สุด ผมดีใจที่ได้รู้จักชื่อเธอ มันชั่งกลบความรุ้สึกใจเสีย เมื่อกี้ซะหมดสิ้นเลย เธอหันมาบอกผมให้ไปทำงานต่อ ผมก็ยัง ข้องใจว่าเธอจะยังคงโกรธผมอยุ่รึเปล่า มันเป็น ความแคลงใจที่ใหญ่หลวงมาก มากซะจนมองข้าม เหตุการณ์ที่ตนเพิ่งทำพลาดลงไปเมื่อกี้เลย ผมได้แต่ปลอบใจและตั้งใจว่าจะไม่ทำอะไรแตกอีก แต่อีกไม่นานเท่าไร แก้ว ถ้วย ชาม หม้อ ขวด และอื่นๆ ก็ เรียงคิวกัน มาลงในสมุดสถิติ ของแตก ของผมอยู่เนืองๆ TT
