"กรี!! เป็นไงบ้างวะเมื่อวาน " ผู้ชายตัวเล็กๆขาวๆซีดๆที่ผมจำได้ว่า ชื่อ พี่ศรแห่งเตาเทปังยากิ ที่ได้ร่วมวงร่ำสุรากันมื่อคืนวาน ได้ทักผมเป็นคนแรกเมื่อผมเดินเข้าร้าน ซึ่งก็ถือเป็นวันแรกที่ผม เดินเข้าหลังร้านหลังจากรู้ทางเข้ามือคืน.....
"ก็ดีครับ พี่ ^^" ผมตอบไปยิ้มไป พร้อมกับเดินเข้าไปในร้านหยิบบัตรตอก มาไว้ในมือก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องแต่งตัว พอ เดินออกมาก็จวนเจียนเวลาเต็มทีแล้ว เอาน่า แต่ก็ยังทัน....
วันนี้ เป็นวันที่เร่งรีบร้อนรน..กว่าทุกวันเลย..เพราะ ผม แทบจะยังไม่ได้หยุดอยุ่นิ่งๆเลย เพราะเป็นวันเปิดเทอม วันแรก โชคดีหน่อย ที่ไม่ได้เรียนอะไรมาก แค่เข้าไปนั่งฟังแผนการสอนประจำเทอม ที่จะเรียนเท่านั้น เมื่ออาจารย์ที่สอนปล่อยให้ ออกจากห้องได้ ผมก็รีบบึ่งมาที่รถตู้ ที่ขับรับ-ส่งนักศึกษาจากมหาลัยมายังห้างดังย่านรังสิตเมื่อลงจากรถตู้ ก็รีบกุรีกุจอ* เข้าร้านมาอย่างที่เห็น....
ผมเตรียมตัวประจำตำแหน่ง อย่างเช่นทุกวัน แต่ต้องแปลกใจที่ไม่เห็นพี่พร ผู้ใหญ่ใจดีประจำอ่างล้างจาน......ซึ่ง แน่นอนว่า ที่สูบบุหรี่ก็ไม่มีวีแวว ของพี่เขาเลย ทั้งที่ นี่ก็เป็นเวลาทำงานของพี่พร แล้วนี่นา ส่วนพี่พงษ์ ผมทราบมาว่าวันนี้พี่เขาหยุด อ้าว แล้วงี้ ถ้าพี่พรลา หยุด ผมต้องทำงานคนเดียว คิดแล้ว คงวุ่นวายน่าดู ...แต่ ใช่ว่า จะทำไมได้นี่นา ผมเริ่มลงมือทำงาน เริ่มจากจานกองแรก ที่ ค่อยๆสูงขึ้น เพราะพนักงานบริการเก็บกวาดโต๊ะ แล้วยกมันมาวางกอง อยุ่ ริมอ่าง ข้างหน้าผม เป็นระยะๆ
ผมจัดการล้าง อบ จัดเรียงถ้วยโถโอจานไว้ ในตะกร้าทีละขั้นตอน เวลาผ่านไป ผมยังไม่เห็นมีวี่แววของพี่พร เลยแม้แต่น้อย ....ความแปลกใจเริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกที....
ผมจึงถือโอกาส ในช่วงที่ต้องหิ้วตะกร้าจานไปเก็บในครัว ถามพี่ที่อยู่ข้างในนั้น
พอเข้าไปถึงเห็นพี่ๆ ตั้งหน้าตั้งตากันทำงานผมก็ไม่กล้าจะเรียก เพื่อถามใคร แต่มีอยุ่คนหนึ่ง เดินผ่านมา ตรงที่ผมยืนอยุ่แล้วยิ้มให้ผม และผมก็ไม่ลังเลที่จะถาม
"พี่ น้อย ครับ รุ้มั้ยว่า พี่ พร ไปไหน ทำไมถึงไม่มาทำงานวันนี้"
พี่น้อย ขมวดคิ้วพันกันอยุ่บนหน้าผาก ก่อนจะ ตอบคำถามผมเพียงสั้นๆว่า
"พี่ไม่รุ้วะ" ......
ผม เดินกลับมา ประจำตำแหน่งเดิม พร้อมทั้งความรุ้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก สักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้า ของพนักงานบริการ คนหนึ่งวิ่ง เข้ามา แต่เอ๊ะ !! พนักงานคนนี้ แต่งตัวแปลก แต่งตัวคล้ายกับพี่พัช แต่ ไม่ใช่พี่พัช ผมนึกไปว่า เกิดอะไรขึ้นกับพี่พัชแล้วจึงมีผู้จัดการใหม่มาแทนอย่างนั้นเหรอ? แต่ผมมาสังเกต ผ้าคาดคอที่คล้ายๆกับผวกที่เรียน ยุวกาชาด ใส่กัน ซึ่งตรงนี้แหละที่มัน แตกต่างจากที่พี่พัชใส่ ........ ผมไม่ทันได้เรียงร้อยความสงสัยมากมายนัก ผมก็เริ่มรุ้สึกถึงความกระจ่างแจ้งที่ใกล้เข้ามาเยือนทุกที เมื่อพนักงานบริการสาวสวยแต่งตัวแปลก คนนี้ วิ่งมาหยุดยืนตรงหน้าผมมีเพียงรางน้ำที่มีจานมากมายกองทับกันอยุ่ กั้นเอาไว้ เธอยิ้มให้ผม ผมรู้สึกได้ถึงความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในตัวผม หลังจากนั้นริมฝีปากเรียวบางสีชมพู ของเธอก็เผยิดเปิดออก พร้อมกับคำพูด ที่พูดด้วยเสียงอันไพเรอะ ปนไปด้วยเสียงลมหายใจแรงๆอันเนื่องมาจากความเหนื่อยที่ต้องวิ่งมา...
"เธอชื่อจักรี ใช่มั้ย"
"ใช่ครับ"
"พี่อ๊อดเรียก"
"ฮ้า !! พี่อ๊อด"
"ก็ใช่นะซิ คิดว่า ฉันพูดว่าอะไรเหรอ ข้างนอกนะ พี่เค้ารอนายอยุ่ข้างนอกตรงโซฟา" เธอพูดพร้อมกับชี้นิ้วออกไปข้างนอก ซึ่งหมายถึงโซนบริการ...
"แล้ว ใครจะล้างจาน ละครับตอนนี้ เหลือผมคนเดียว ด้วย"
"อ๋อ เรื่องนั้นเดี๋ยวฉันจัดการเอง"
"จัดการเอง หมายถึงล้างเองรึป่าวครับ ^^ " ผมพูดหยอกเย้า เพื่อนใหม่ เพราะนึก ถึงคำพูดเจ้าหล่อนแล้วทำให้นึกขำ...คิดถึงภาพสาวสวยบอบบางล้างจานกองเท่าภูเขา ด้วยเสื้อผ้าหน้าผม ที่ออกจะผู้ดีนิดๆ.....
"นี่ รีบไปได้แล้ว พี่อ๊อดรออยุ่" เธอทำหน้าตาดุใส่ผม แต่แทนที่ผมจะกลัวผมกับ ขำในท่าทางของเธอตลอดเวลา....
"ครับๆ จะไปเดียวนี้แหละครับ"
ผมรู้สึกตื่นเต้น เพราะ จะได้พบกับผู้ที่มีพระคุณที่รับผมเข้ามาทำงาน ทำให้ผมได้มีโอกาส มีเพื่อน มากมายในที่นี้ ผมรีบเปลี่ยนผ้ากันเปลื้อน แล้วรีบเดินออกไปโซนบริการเพื่อมองหาพี่อ๊อด
บรรยากาศในร้านวันนี้ดูเงียบ จัง ลูกค้า เท่าที่เห็นมีไม่ถึง 5 โต๊ะ พนักงานบริการ ยืนประจำตำแหน่งต่างๆ บ้างก็คอยเติมชาให้ลูกค้า บ้างก็เดินไปเดินมาถือผ้า คอยเช็ดรางสายพานที่พาจานซูชิวิ่งวนไปมารอบร้าน มีพี่ต๋อย พี่นุ และพี่อีกคนหนึ่งที่ผมยังไม่รุ้จักชื่อ ยืนกอดอก อยุ่ที่ครัวซูชิ และแต่ละคนถือมีด เล่มยาวประมาณ 1 ศอก เหมือนเป็นอาวุธ ประจำกาย อย่างไงอย่างงั้นเลย พี่กุ๊กซูชิทั้งสามยืนเด่นเป็นสง่าอยุ่ตรงกลางร้าน ...
เมื่อผมละสายตาจากพี่ทั้งสามคนนั้น ผมก็เหลือบตาเห็นชายแก่ท่าทางหน้าตาคุ้นๆ นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยุ่ที่โซฟา ผมรีบเดินเข้าไปหา พี่อ๊อดแหงนหน้าขึ้นมองผม หน้าตาหยาบก้านของชายแก่ มุมหางตาค่อยๆหยีลงเผยตีนกาหลายรอย พี่อ๊อดยิ้มให้ผม พร้อมกับบอกให้ผมนั่งลง ผมสวัสดี พี่อ๊อดแล้วนั่งลง ที่โซฟาตรงข้าม....
"เป็นไงบ้างจักรี" พี่อ๊อดเริ่มเปิดประเด็น ด้วยการถามสารทุกข์สุขดิบผม
"ดีมากๆเลยครับ พี่" ผมกล่าวจากใจจริงพร้อมยกมือขึ้นไหว้พี่อ๊อดอีกครั้ง ตอบแทนความกรุณาในครั้งนี้
"ดีแล้ว ไม่ต้องไหว้บ่อยหรอกน่า " พี่อ๊อด พูดพลางพับหนังสือพิมพ์เก็บ ผม ตัดสินใจถามคำถามพี่อ๊อดบ้าง
"พี่ครับ ทำไมตั้งแต่ผมเข้ามา ผมไม่เห็นพี่เลย พี่ไปอยุ่ไหนมาเหรอครับ"
"ฮ่าๆ อ๋อ พี่ประจำอยุ่ที่สาขาอื่นอ่ะ ถูกเรียกตัวมาช่วยงานที่นี่ วันนั้น พัชเขาไม่อยุ่ก็เลยฝากร้านไว้กับพี่ " พี่อ๊อดตอบยิ้มๆ ผมรับทราบด้วยการยิ้มตอบ
"แล้ว พี่มีธุระอะไรกับผมรึป่าวครับ พอดี ผมต้องไปล้างจานน่ะครับ" ผม คิดขึ้นได้ว่า ถ้าคุยเล่นกับพี่อ๊อดนาน เดี๋ยวกองจานที่สูงถ่วมหัวอยุ่แล้ว จะสูงขึ้นกว่าเดิม
"อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยว พี่จะเทรนเราเรื่องการรับออเดอร์ เรื่องการเสริฟอาหาร คุยกับลูกค้า ซะหน่อย"
ผมเริ่มเข้าใจวัตถุประสงค์ที่พี่อ๊อดเรียกผมมาคุยแล้ว จากนั้น พี่อ๊อดก็ สอนผม พร้อมทั้งไปหยิบเมนูของทางร้านมาให้ผมนั่งจำชื่อ ราคา วัตถุดิบ แล้วพี่เขาก็ถามคำถามมากมาย มีบทบาทสมมติที่พี่อ๊อดเล่นเป้นลูกค้าแล้วให้ผมรับออเดอร์ เสริฟอาหาร คุยกับลูกค้า..... ผม ถูกพี่อ๊อดเทรนอยุ่เกือบ สองชั่วโมง พี่อ๊อดก็ปล่อยให้ผมกลับมาประจำตำแหน่งเดิม แต่พี่อ๊อดบอกผมว่า อาทิตย์หน้าพี่อ๊อดจะกลับมาประจำที่นี่เป็นการถาวร และวันนั้น ผมต้องพร้อมที่จะออกมาทำหน้าที่ พนักงานบริการอย่างเต็มตัว.....เช่นกัน
ผมเดิน ท่อง คำศัพท์ ภาษาญี่ปุ่น พร้อมด้วยราคาอาหาร และวัตถุดิบ ตลอดทางที่เดินเข้าครัวเพื่อทำหน้าที่ล้างจานต่อไป ผมต้องแปลกใจ อีกครั้งเมื่อผมมาถึงที่อ่างล้างจาน ที่เคยมีจานกองใหญ่กองอยุ่ แต่ตอนนี้มันหายไปหมดแล้ว นิ้วเรียวๆมาสกิดบ่าผมสองครั้ง ทำเอาผมสะดุ้ง เฮือก แล้วหันไปมอง เจอหน้าสาวคนเดิมที่วิ่งมาตามผม เธอยืนเลิกคิวให้ผม แล้วบอกว่า "จานของเธอฉ้นจัดการให้แล้วนะ " เธอ ยืนเชิด ท่าทางภูมิใจมาก แล้วก็เดิน ออกประตูครัวไปด้วยท่าทางอย่างผู้ชนะ ผมอดขำไม่ได้ เพราะเธอ เป็น พนักงานคนแรกที่ผมคิดว่า แปลกที่สุด ที่ผมเคยเจอในร้านและรู้สึกจะเป็นคนที่สาม ที่ผมรุ้จักที่เป้นผู้หญิงนอกจากพี่พัชและพี่อนงค์...เธอดูตลกดีและที่สำคัญเธอน่ารักซะด้วย.....ผมไม่สงสัยว่าทำไมจานถึงถูกล้างจนเสร็จหมด เพราะ เจ้าหล่อนคงจะไปวานคนในครัวมาช่วยกันล้าง ด้วยเพราะว่า ไม่ค่อยมีลูกค้า ทำให้จานที่ต้องล้างจึงไม่เพิ่มขึ้นกว่าเดิม.......... แต่ เรื่องสุมหัวผมก็กลับมาเมื่อคิดถึงพี่พร ผมจะถามใครได้นะ ผมคิดอยุ๋ในใจ ความกระวนกระวายเกาะกินสมองของผมตลอดเวลาในขณะทำงาน วันนี้ ผมไม่ได้อยุ่ร่วมวงสุรากับพี่ๆ เพราะพรุ่งนี้ผมมีเรียนแต่เช้า ผมหวังเพียงแต่ว่า เมื่อก้าวเข้างานมา พรุ่งนี้ ความขุ่นมัวในจิตใจที่เกิดจากความสงสัย จะกคลีคลาย ไปด้วยดี.......
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เกร็ดความรู้ (หรือป่าว) .....ติดมือมาฝาก....
อาหารประเภทยำที่มักนำมาทำซูชิ
หอยเชลล์ญี่ปุ่นปรุงรส (บ้านเราเรียกว่ายำ) = Chuka Chinmi
หูฉลามเทียม มักหันเป็นเส้นเล้กๆนำมาปรุงรส (บ้านเราเรียกว่ายำ) = Chuka Flukahire
ลูกปลาหมึกปรุงรส ตัวแดงๆน่ะนะ (บ้านเราเรียกว่ายำ) = Chuka lidako
แมงกระพรุนปรุงรส (บ้านเราเรียกว่ายำ) = Chuka Kurake
สาหร่ายยำปรุงรส (บ้านเราเรียกว่ายำ) = Chuka Wakame
