ขอหยุดเรื่องราวหลังร้านมาทบทวนความทรงจำที่วันดีคืนดีก็ผลุดขึ้นมาในสมอง ซักหน่อยครับ
นานมาแล้ว....................นานซะจน ทำให้ คนคนหนึงลืมคนคนหนึ่งได้อย่างสนิทใจ.......
วันนี้ คุณต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่าผม เจอเพื่อนเก่า เพื่อนเก่า ที่เคย เป็นลูกค้าประจำ........
ผมยังจำได้ดี วันหนึ่ง เธอเข้ามานั่งร้องไห้ตาปูดตาบวมอยู่ที่โต๊ะ ห่างจากที่ผมยืน ไม่ถึงหนึ่งเมตร ผมยืนกอด อกจ้องมองเธอ.....ผมรู้สึกแปลกใจที่ทุกครั้งเธอมักมากลับครอบครัว ที่มีแม่ เป็นคุณป้าที่ชอบใส่เสื้อรุ่มร่ามลายดอก ปัดแก้มทาตา เป็นคุณหญิงคุณนาย และพี่สาวที่ท่าทางดูห้าวๆ........วันนั้นเธอ เดินเข้ามาในร้านด้วยคราบน้ำตาบนแก้มสีชมพู นั่งลง พร้อมทั้งโบกมือแสดงท่าทางปฏิเสธจากพนักงานต้อนรับ ว่า ยังไม่ต้องการสั่งอาหาร.......
เธอสะพายเป้ใบใหญ่เหมือนทุกครั้งที่เธอมา .......คงมีเพียงแต่รอยน้ำตาทีผมเองก็เพิ่งเคยเห็น....
ผมยืนมองเธอร้องไห้อยู่ซักพัก ผมก็ตัดสินใจ ทำอาหารที่เธอชอบ มันก็คือ kani salad Ebiko Maki ที่เน้นไข่กุ้งเยอะๆ เมนูนี้ไม่ใช้แต่เธอเท่านั้นที่ชอบ แม่ กับพี่สาวของเธอก็ชอบด้วย ผมเรียกมันว่า เมนุประจำตระกูลคุณป้า....
ผมใส่จานจัดดอกไม้แครอท ให้สวยงามแล้วยื่นให้เธอ เธอหันมา พร้อมเอามือเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย.. อาการสะอึกสะอื้นมันทำให้ผมใจไม่ดีเอาซะเลย เธอรับจานซูชิ ดูเหมือนว่าเธอพยายามจะฉีกยิ้มให้ผม แต่ผมรุ้ว่ามันคงทรมาน ผม จึงเป็นฝ่ายยิ้มให้เธอแทน......
ผม ได้แต่ยืนมองเธอสะอึกสะอื้น ไม่กล้าถามอะไร เพราะ มันคงไม่เหมาะนักที่จะถามเรื่องส่วนตัว
สักพัก คุณป้า ที่เป้นแม่ของเธอก็เข้ามาในร้าน พร้อมกับเสียงพนักงานต้อนรับ
"อิระชัยมาเสะ !!!" ไล่หลังมา.....
คุณป้า จำผมได้ ท่านเหลือบตามามองผมแล้วยิ้มให้ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามลูกสาวที่กำลังต่อสู่กับความโศกเศร้าอย่างเมามันส์.......
สองคนนั่งปรับทุกข์กัน โดยมีผมยืนมองอยู่ไม่ไกลนัก โชคดีที่ลูกค้าไม่เยอะ ผมจึงไม่ค่อยยุ่ง และมีเวลามายืนเท็กแคร์ ลูกค้าประจำ (ใจ) ผม.....
เหตุการณ์คลี่คลาย เธอหยุดร้อง แล้วหันมาสั่งอาหาร โดยเจาะจงเรียกผมไปเหมือนเคย เธอสั่งซูชิแบบเดิม คุณแม่เธอก็สั่งด้วย ผมเข้าไปรับออเดอร์ โดยที่ไม่ได้ถามอะไรแม้จะอยากรุ้ก็ตาม เกรงว่าจะไปถามสะกิดต่อมน้ำตาของเธออีก
ผมเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างในวันนั้น ลงในสมุดบันทึกประจำวันของผม.....
หลังจากวันนั้น ก็ดูเหมือนว่า ผมจะสนิทกับครอบครัวนี้เป็นพิเศษ อาทิตย์หนึ่ง พวกเขาจะมา 2 ครั้ง และ ทำการตกลงกับผมว่า ถ้าวันไหนผมหยุด ขอให้บอกเขาด้วย พวกเขาจะได้ไม่มา ทำให้ผมเป็นปลื้มมาก ผมคุยกับเขาหลายต่อหลายเรื่อง ผมเริ่มกล้าที่จะคุยมากขึ้น พวกเขาก็กล้าที่ถามผมมากขึ้น เมื่อไรที่ครอบครัวนี้ เดินเข้ามาในร้าน พนักงาน ก็จะวิ่งมาแซวผมว่า "ครอบครัวแฟนเธอมากันแล้วนะ" .... มีอยุ่หลายครั้งที่เธอพาสมาชิกในครอบครัว มานั่งทานกันหลายคน....แต่ผมไม่เคยเห้น พ่อเธอเลย ...
ผมถือว่ามันเป็นความทรงจำที่ผม ไม่อาจลืมได้ จะลืมได้อย่างไรกันละเมื่อเปิดบันทึก มันก็จะแล่นเข้าสู่สมองโดยอัตโนมัติ...........แต่วันนี้ มันเป็นวันที่เหตุการณ์เหล่านั้น มันแล่นเข้าสมองผมแบบเฉียบพลันโดยไม่ต้องเปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นเลย ผมขึ้นไปดูหนังบนเมเจอร์ ...ผมยืนเลือกหนังที่จะดู ดูตัวอย่างหนัง เดินไปเดินมาหลายรอบ อยู่ดีๆ ผมก็รุ้สึกคิดถึงชีวิตช่วงทำงานร้านอาหารนั้นและก็ คิดถึงเธอคนนั้น......ชีวิตมันเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ ปฏิหาริย์เกิดขึ้นตลอดเวลา ไม่น่าเชื่อ ที่มันจะเกิดขึ้นกับผม....
ผมยังจำหน้าเธอได้ดี 3 ปี แล้ว ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน คุณป้ายังปัดแก้มทาตา ใส่ชุดรุ่มร่ามลายดอก อยู่เหมือนเดิม สองคนเดินขึ้นบันไดมา ผมยืนดูตัวอย่างหนังไตรภาคเรื่องหนึ่ง ที่เกี่ยวกับโจรสลัด พลันคิดและเหลือบตาไปเห็น ทั้งสองคน ผมยิ้มให้กับตัวเอง แทบไม่เชื่อสายตา ยังกับอะไรๆบนโลกผมสามารถเนรมิตรให้มันเป็นไปดังใจผมได้ ผมเดินตามไปหวังจะทักทาย...........ผมเห็น ทั้งสองมองมา แต่ผมไม่รุ้สึกว่า พวกเขาจะจำผมได้ ผมตัดสินใจว่า ไม่เข้าไปทักจะดีกว่า บางครั้ง เรารักษาอดีตที่มีความหมายเอาไว้ก็คงจะเพียงพอแล้ว .... ผมตัดสินใจหันหลังกลับ ซื้อตั๋วหนังแล้วเดินเข้าโรงหนังไป จบชีวิตที่แขวนอยุ่บนเส้นดายแห่งพรมลิขิตไว้แค่นั้น.........
